กับดักของแรงบันดาลใจ

เรื่องภาษานับว่าเป็นสิ่งที่ขาดการใช้เป็นไม่ได้เลยทีเดียว การเขียนภาษาอังกฤษด้อยลงอย่างชัดเจน เมื่อเราได้ไปคลุกคลีกับภาษาไทยที่มากขึ้น เป็นดั่งเช่นทุกครั้งที่เมื่อเราพิมพ์ภาษาหนึ่งไม่ออกก็จะเปลี่ยนเป็นอีกภาษาหนึ่งแทน จริงๆแล้ว การใช้ภาษาให้คล่องปรื๋อนั้น มันจำเป็นต้องถูกใช้อย่างซ้ำไปซ้ำมาเวลานานเพื่อให้เกิดเป็นความเคยชิน เพราะมันจะทำให้เราใช้โดยที่ไม่จำเป็นต้องเรียกข้อมูลจากสมองมากนัก… นับว่ามันก็คล้ายคลึงกับการฝึกนิสัยผนวกกับความคิดทัศนคติ ที่เราย้ำคิดย้ำทำซ้ำๆลงไปเป็นประจำจนติดตัว จะเปลี่ยนแปลงทีหนึ่งต้องอาศัยระยะเวลานานก่อนที่จะเริ่มจางลง ∇ ความเคยชินที่เคยเป็นมาตลอดนี่เอง ที่หลังจากเราเริ่มเปลี่ยนวิถีชีวิต ยังคงเหลือเชื้อจากนิสัยเก่าเราในวันนี้ ทุกๆครั้งที่มันแวะเวียนมา มักจะเกิดเป็นความเศร้าหม่นหมอง พุ่งทะยาน และความอึดอัดคับแคบใจไปชั่วขณะหนึ่ง…​ อย่างเช่นในวันนี้….วันอาทิตย์ ที่ใช้ชีวิตอย่างช้าๆ สบายๆ..​ เรามาเดินเล่นย่อยอาหารในซุเปอร์มาร์เก็ตหลังจากที่ทานข้าวกลางวันเสร็จ และทุกๆครั้งที่เรามาที่นี่ เราอดที่จะแวะเวียนไปร้านหนังสือไม่ได้ อย่างน้อยๆขอกราดไปพลิกแมกกาซีนไปมาก็ยังดี การคิดที่จะเลิกซื้อเลิกอ่านแมกกาซีนหรือหนังสือป็นสิ่งที่นับว่ายากมากสำหรับเรา เรียกว่า ถ้าให้เลือกเสื้อผ้ากับหนังสือแล้ว อย่างหลังดูเหมือนจะอยู่ในปัจจัย 4 ซะมากกว่า และครั้งนี้ เราก็หาเหตุผลจนได้ในการซื้อแมกกาซีนเล่มหนึ่งด้วยเห็นว่า มันช่างเป็นแรงบันดาลใจเสียจริง! ∇ นับจากช่วงวัยที่เราสามารถอ่านเขียนได้คล่อง แรงบันดาลใจเป็นสิ่งที่เราไม่เคยขาดหายไปจากชีวิตประจำวัน หนังสือหนึ่งเล่ม สามารถเป็นแรงบันดาลใจให้เราคิดทำอะไรต่อมิอะไรได้ยาวเป็นหางว่าว รวมไปถึงการเขียนทั้งสาระไร้สาระกันไป ความรัก เป็นแรงบันดาลใจให้เราใช้ความสามารถเชิงศิลป์มาทำให้เป็นของขวัญ อย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้ ภาพยนตร์หนึ่งเรื่อง เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากที่จะเป็นได้บ้าง ทำได้บ้าง คิดได้บ้าง นักดนตรีหนึ่งคน สามารถทำให้เรามีความฝันที่อยากจะเล่นดนตรีได้อย่างเค้าบ้าง แล้วก็ฝึกปรือมาเรื่อยๆ รูปถ่ายสวยๆ ทำให้เราอยากออกไปท่องเที่ยว จับกล้องแล้วถ่ายอะไรที่อยากถ่ายออกมา บ้านหรือสถานที่สวยๆ เป็นอีกความชอบส่วนตัวที่ทำให้เรากลายเป็นคนที่สร้างวิมานในอากาศอยู่เนืองๆ…

1 Fine Day

  1 Fine Day It was Saturday  morning in November 2014 I was slowly spending my precious time in the morning. Before, I assumed… I would never ever be happy staying in my motherland.. • In fact, I was wrong. I am staying in the country where my friends and family are gathering. My funny…

ทางสายกลางกับชีวิตจริง

ช่วงนี้มีการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องสมดุลชีวิตอยู่มากพอควร จึงอยากจะยกเอาหัวข้อนี้มาพูดกันบ้าง คำว่า “สมดุล” ในที่นี้ เราอยากจะใช้ความหมายเดียวกับ “ทางสายกลาง” ซึ่งเรียกได้ว่า “มันไม่มากไม่น้อยเกินไป” คำว่า สายกลางนี่ ใช้ได้กับทุกๆอย่าง ตั้งแต่ ชีวิตประจำวัน,​ การทำงาน​,​ ความรัก,​ยาวจนไปถึง ความสุข คำถามเกิดขึ้นคือ …​ทำไมคนเราไม่สามารถดำเนินชีวิตอยู่บนทางสายกลางได้? คำตอบสั้นๆง่ายๆก็คือ “ความหลง” หากจะยกตัวอย่างง่ายๆ ก็คล้ายๆเวลาเราติดละครหรือหนังสักเรื่อง ความกระหายใคร่รู้เป็นตัวดำเนินการให้เราหลงดูต่อๆไปเรื่อยๆจนแม้ร่างกายจะง่วงก็ยังฝืน …​หากเปรียบในเชิงการงานแล้ว …​ก็คล้ายๆกับอยากทำให้งานชิ้นนั้นๆเสร็จเร็วๆ จนเป็นการเร่งและแทรกแซงกระบวนการทำงานของร่างกายไปอย่างไม่รู้ตัว …​รึว่าจะเป็น การหลงตามใจตนเองมากเกินไป…​ในการตอบสนอง ตา หู จมูก ลิ้น สัมผัส ทางกาย ใจ..​ หลงคิดว่า นั่นคือความสุขอย่างแท้จริง การเสียสมดุลให้กับสิ่งต่างๆอาจมองได้ว่า เรากำลังทำอะไรบางอย่างที่มากเกินไป จนการดูแลฐานทัพของเรา ซึ่งก็คือร่างกาย มันถูกละเลยและน้อยลงไปทุกที และเมื่อเป็นอย่างนั้น ร่างกายพยายามส่งสัญญาณบอกเป็นระยะๆว่าให้กลับมาดูแลโดย ใช้การเจ็บป่วยเป็นเครื่องมือ…​แต่ถ้าการเจ็บป่วยแรกเริ่มยังไม่ได้ผล…​ ก็จะส่งกระแสทางด้านอารมณ์และจิตใจที่สับสนวุ่นวายออกมาเป็นระยะที่ 2 ….​ สุดท้าย หากเรายังฝืนดื้อดึงต่อ….ร่างกายอาจจะใช้วิธีน๊อคเอาท์ ดับเครื่องเราง่ายๆเลยทีเดียว ซึ่งมันก็เกิดขึ้นกับเราจริงๆเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาในตอนเช้าหลังตื่นนอน อาการไม่มีแรงแม้แต่จะเปิดก๊อก (ดันขึ้นลง)…

How to work happily?

I’ve finally have a chance to get to know how salary man feel? The pressure of work loads with deadlines. Everything seems so important that can’t be missed. The worry of boss’s comments…. Etc. Well,  I’ve started new job in a new workplace last couple of weeks. It was my first time to have an…

“หลง” สิ่งที่เรามองไม่เห็น

ความหลง ไม่ได้หมายถึงเพียง ลุ่มหลงในความรัก ความสวยงาม หรือ ทรัพย์สินเงินทองเท่านั้น ความหลงสามารถนำพาผู้คนให้ไปยึดติดได้กับทุกๆอย่าง มันเกิดขึ้นได้เพียงชั่วขณะจิต หลอมรวมตัวเองในอนุสัย สันดาน มันเป็นจุดกำเนิดแห่งกรรมและมันกลายเป็นจุดหมายปลายทางเปรียบเสมือนเข็มทิศที่ชี้ไปทางใดทางหนึ่ง หน้าที่ของมันเหมือนกรงสีต่างๆที่เราสร้างและครอบตัวเองเอาไว้ จุดมุ่งหมายต่างๆไม่ว่าจะอุทิศตนเพื่ออะไรก็แล้วแต่…​ ความดี ความชั่ว สิ่งที่ผิด ที่ถูก มันคือความหลงในบริบทที่แตกต่างกัน โดยที่สัจธรรมความจริงนั้นไม่ได้อยู่ในทิศใดทิศหนึ่ง แต่มันคือความว่างเปล่าที่ไม่เลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เข้าใจถึงธรรมชาติอันดั้งเดิม ตัณหาหรือความหลงเริ่มต้นจากกิเลสของความ”อยาก/ไม่อยาก” ไม่ว่าจะเป็น​ “การรู้ การเห็น การเป็น ความรู้สึก การพูด” หากเราจมวนเวียนในความอยากรู้ตรงนั้น อารมณ์และความนึกคิดอุปโลกน์ในตัวเราก็จะทำงานทันที การอุปโลกน์เปรียบเสมือนโลกในจินตนาการของเราเองโดยมีกิเลสและอารมณ์เป็นแหล่งพลังงาน เมื่อไรที่ความอยากของเราบังเกิดรวมตัวกับสีสันของอารมณ์ปรุงแต่งเป็นอาหารชั้นเลิศรส สิ่งที่เราอยากเป็น อยากเห็น อยากได้จะกลายเป็นจุดหมายให้เรายึดถือ ทำให้เกิดเป็นเจตนา และ การกระทำขึ้นมาเรียกง่ายๆว่า ” กรรม” และเมื่อมีกรรม ย่อมมี”ผล” แห่งกรรม หากจะถามว่า มีวิธีใดบ้างที่จะปกป้องเราไม่ให้เราหลง….. คำตอบ คือ อตัมมยตา การช่างมัน และปลดตัวเองออกจากการยึดถือและให้ค่ากับสิ่งใดๆ ยอมลงจากความอยากความโลภ และ ปลงกับสิ่งที่เรามีเราเป็น เมื่อไรที่เราเลิกโฟกัส ยึดถือ…

What About Me Effect…

I am sitting in a coffee shop, my forever favorite place where I can concentrate and relax. At the corner, there were 2 ergonomic chairs, a round table with workable optimum height , and a plug socket provided on the floor. Here, I know…I could grab some ideas in the air and turn it into…

May 2014 | บันทึกในช่วงต้นฤดูฝน

ใบชา… ใบชาก็ไม่ต่างจากการม้วนเก็บความทรงจำ.. และทุกๆครั้งที่ใบชาสัมผัสกับน้ำในอุณหภูมิที่พอเหมาะ มันก็คลี่ออกเผยรสชาติที่แตกต่างกันออกไป..​ หากเราเก็บใบชาในตอนมืดๆ ฝนตกพรำๆ รสชาติขมอาจจะโดดเด่นเป็นพิเศษ ต่างกับการเก็บใบชาในช่วงแดดอ่อนๆพร้อมหยดน้ำค้าง รสหวานหอมจะเป็นตัวนำ.. ในขณะเดียวกัน…​อุณหภูมิของน้ำที่จะทำให้ใบชาคลี่ตัวนั้น ก็ไม่เท่ากัน…​เมื่อมันมาจากช่วงกลางคืน… น้ำก็ควรจะเย็นเยือกกว่าใบชาที่เก็บในช่วงเช้า บางครั้ง เราเก็บไว้จนเหมือนจะลืมมัน.. คิดว่าทิ้งไปแล้ว..แต่เป็นเพียงฝากมันเอาไว้ ใส่กล่องซะมิดชิด หรือบางครั้ง เรากลัวกับการเอามันออกมา..​ และหลายๆครั้งที่ดันเจอน้ำในอุณหภูมิที่เหมาะเจาะโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ เราอาจจะลืมไปอีกว่า… ต้นใบชานั้น…..​มันกำลังเติบโตอยู่ในใจเราเช่นกัน.. ไม่ว่าจะเป็นใบสด ใบแห้ง…หรือ ใบที่เพิ่งแตกหน่อ ทั้งหมดมาจากต้นเดียวกัน….​ บางใบอาจจะกร่อนไปบ้าง แห้งไป ตายไป และร่วงหล่น… แต่สุดท้าย มันก็จะกลายเป็นปุ๋ยและดิน…และกลายเป็นใบอ่อนอีกที หากเรายอมนำใบชาที่เราเก็บม้วนไว้ออกมา… สลายมันไปพร้อมกับดิน เราก็จะได้เจอใบใหม่ที่เขีียวสด….อีกครั้ง เป็นใบที่แข็งแรงกว่าเดิม…​ พร้อมๆกับลำต้นที่อุดมสมบูรณ์กว่าเดิม…​ ———————————————–

Life’s Design | “Less is More”

A lot of time, I have heard the long lasting debate whether we can design our life or not! On one hand, it is about the fate, while another is about how we create it. ∇∇∇ I believe in both sides. For the former, I cannot choose the family/ location/body/or even my expiration date. Those…

Pressure VS Pleasure

¦¦¦¦ Have you ever counted how often you strictly ruled yourself? Have you ever noticed how much you force yourself to do something  you feel uncomfortable?  It might happen when you are among your friends, workplace, party, or even your family. It might come up when you are afraid of how others look and judge you….

Share the love, share your beautiful moment

February is about to pass, and I just loveee the moment of sharing. “Love” is a tender and soft power that create hugeee impact to the world. For this month, I have some suggestions that you probably have forgotten when you face a busy life.  It is just ordinary things though, everyone knows but strangely…

The rhythm in Jan’14

Happy New Year 2014 🙂 As the new year come by, I can’t help myself thinking about my days.. It’s just like the rhythms in music which create the beauty of life in different ways Well, I  realize… My life’s movements shift constantly between allegretto(fast) and andante(slow). I let my rhythm in daily life rolls…

December 2013 | The end + The beginning

Only a few weeks, another year round will be reach. Here again, I am living thorough 2013 and get ready for upcoming 2014 I enjoy reviewing the whole year events including my habit changes, my career’s improvement, my social life..etc. Though, the principle of life is still in my mind, the way I see this…