August 2012 | Up in the air

It was the first time that I really “look and feel” when I was on a plane.
This time, I caught it to Singapore.
With almost 3 hours up in the air, I ignored my usual behavior (reading magazine/ watching movie/ sleeping).
The plane started to craw on the runway before accelerate its engine to be able to “fly”
I did feel like a bird somehow… except, the way that birds flip their wings.
Surprisingly, human could create the technology that seems far beyond the nature.
Until, we have forgotten how exciting when it was invented.

I looked outside the window with toddler’s eyes.
Seeing lands with different angle when the plane was inclined and felt like the roller coaster..
Instead of trees or building, I saw clouds out there… not up there!
and in few minutes, they are below……not above!!
This reminded me when I listened to  ” Jack and the Beanstalks” story.
When Jack climbed up  and reached the Giant’s place. Isn’t it the same scene?
Unfortunately, my camera was not with me…
Eyes are the best camera and I wonder why didn’t I see it before.

Up here, I saw human as a tiny dot comparing to the earth or universe.
Up here, I saw human tried to set up value for everything even nature.
Up here, I  reckoned how do we get  busy with “me” or “my…”

Sometimes, changing our perspective, seeing things from the top
or using wide angle lens might clear the fog out of the way..🙂

— The 2th —

เป็นครั้งแรกที่เราได้สังเกตจริงๆจังๆในช่วงเวลาในเครื่องบิน
แทนที่จะนั่งอ่านหนังสือ ง่วนเกี่ยวกับการกดปุ่มดูหนัง หรือ หลับเหมือนเคย
เรานั่งมองนวัตกรรมที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อที่จะบินได้เหมือนนก…

ถึงแม้ปีกจะไม่สามารถขยับได้ แต่เครื่องบินก็สามารถทรงตัวด้วยการใช้สมองดัดแปลงเป็นเทคโนโลยี
แถมยังบรรจุคนได้เป็นร้อย.. บินสูงได้กว่านก ….
สำหรับผู้ที่เห็นจนชินตาตอนเครื่องกำลังทะยานขึ้นไปบนฟ้า คงไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า..
มันกลับตื่นตาตื่นใจ …

เรากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเพิ่งขึ้นเครื่องเป็นครั้งแรก
เครื่องบินปรับระดับทำให้เห็นพื้นดินเอียงๆ เหมือนเล่นเครื่องเล่น
มองเห็นเมฆข้างๆโดยที่ไม่ต้องแหงนหน้ามอง…
เหนือขึ้นไปแต่ละชั้น เจอท้องฟ้าคนละสี… เมฆเปลี่ยนที่ไปเป็นอยู่ข้างล่าง
ทำให้เราย้อนกลับไปในจินตนาการตอนเด็กๆ เมื่อเราฟังเรื่อง แจ๊คผู้ฆ่ายักษ์
แจ๊คปีนต้นถั่ว ขึ้นมา..ภาพข้างหน้า คงไม่ต่างจากตอนนี้…
แสงอาทิตย์สาดส่อง ต่างออกไป…
เราเก็บภาพนี้ด้วยสายตา….เป็นความประทับใจที่เราถามตัวเองว่าทำไม เพิ่งเห็น!?

มองลงไป… ชีวิตมนุษย์เป็นเพียงแค่จุด เมื่อเทียบกับ ความใหญ่ของโลก หรือ จักรวาล
มองลงไป… สิ่งทั้งปวงก็เป็นเพียงแค่การตั้งค่าที่เราพากันตั้งขึ้นกันเองทั้งนั้น
มองลงไป… แล้วก็ยิ้มให้กับตัวเอง นึกได้ว่าพวก เราพากันวุ่นวายและมองแคบๆที่เรียกว่า ตัวเรา ของเรา!
ความห่วง ความกังวลหายไปเมื่อตัวเรากำลังอยู่ท่ามกลางอากาศที่ไม่ต่างโลกใต้ทะเล

ลองมองจากมุมสูง… ลองเปลี่ยนเลนส์ของเราเป็นเลนส์มุมกว้างๆ
เราจะมองเห็นตัวเองและสิ่งต่างๆที่ชัดเจนขึ้นเยอะ🙂

–เดอะ ทูธ–

Share your thoughts with us!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s