The Absence of Time | May 2012

————   ♦ ♥ ♣ ♠  ————

Short story might  released  from one’s imagination to  others.
When it gets involve with desire and need a tool, short story is defined to work for it…
As it then becomes; audience, authors, and telling what will be

I am a person who has never finished writing a short story.. and always start new ones.
Start… Begin… Start. start …. start… and only start until it is getting hard to finish them all.
If there is someone wishing to read the end of each..
I will love to say with my irresponsibility, Oh! it is definitely ending in the way that you want to see it…
But how is it possible?
The reader is audience.. and the author is composer who create for reader to read.

In this time, I allowed myself to try to start and end my short story
“The Absence of Time”
It is raw, not even an outline, no editing, start from fresh idea…
Begin with the air in my brain..  and my ‘keep walking’ hands..
The music language calls this style as ” Improvisation or Virtuoso”

———————————————————————————

What’s the time now?” Usara asked while she was adjusting her watch..
The sunlight and hot wind that got inside through bus’s window made Monday even hotter!
The time now is … four o’clock forty-five minutes ma’am” Tomorn answered and giggled..
” What about seconds!?” Usara teased him while she was turning the little button on her watch.

Again with horn’s sound that sounds like the symphony on the street..
Not only one or two cars, how harmonious they are?
And the reason is two hours traffics which move like snails ..

“Hey, could you put your head out there and being as ma’ navigator Tomorn? What the hell is this?
We wouldn’t make it on time to the class if we left home later than this!” Usara complained.

Tomorn followed her instruction…while the monster horn’s sound still alive!
“Well, I dunno.. only the spectacle could make me see it clearer… why don’t ya come and huv a look
in case that you could see further than me? “
” Dude… are you telling am an elder? the way she talk made Tomorn laugh loudly.

————————–

Smooth Jazz tuned itself with the cool air condition…through quiet European engine..
Vit tapped his feet along the music… to get some movement somehow

“Hi, are you busy?” His voice went to the end of the  phone line..
“Could you check for me what is happening on this damn street? It’s been frozen ’till ma’ gas gone mate..”

He paused ..

“Alright alright, if ya know anything.. call me back dude.. thanks”

————————-

No news, no movement, not even an accident.. no reason..
What seems to be seen was only the long line of cars.. and horns’ sound that went off and on..

If it was made for the movie, it would be some incident… earthquake, tsunami, bomb… etc..

———————————————-

Each of them acted differently
Some got out of their cars..
Some walked, some ran..
Some turned of the engine
Some got something out to eat..
Some chose to take a nap..
Some shouted..some called the traffic’s station..
and many more…wishing to see something  would change

——————————————————————————-
But no, nothing happen.. and would happen… it was just stay still..
No movement of any cars..
No injury living things.. No accident.. No bomb… No natural disaster

The only one thing that happen is that ” Time” is too lazy to move…
Yes, That’s all !

♦–The 2th–♦

———————————————————————————–

เรื่องสั้นทั้งหลายอาจถูกปลดปล่อยจากจินตนาการจากที่หนึ่งสู่ที่หนึ่ง..
คราใดที่ต้องการถ่ายทอด สิ่งที่ต้องการจะเห็นและเอื้อนเอ่ย…
ครานั้น เรื่องสั้น ถูกบัญญัติขึ้นมาให้ทำหน้าที่ของมัน…เหตุการณ์ที่ร้อยเรียงออกไป
สิ่งที่คนมองเห็นอย่างที่ผู้เขียนต้องการให้มันเป็น…
กลายเป็นเรื่องราว …..ที่น่าติดตาม ชวนค้นหา..

ฉันเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยเขียนเรื่องสั้นจบ …และคอยเริ่มอะไรใหม่ๆเสมอ..

เริ่ม….เริ่ม….เริ่ม…..เริ่ม…..จนยากที่จะจบมันอย่างสมบูรณ์
หากมีใครสักคนหนึ่งบอกว่าอยากอ่านตอนจบของเล่มนี้.
คงจะปัดความรับผิดชอบและบอกว่า มันจะจบแน่ถ้าปล่อยให้ผู้อ่านจบในสิ่งที่อยากเห็น..
แต่จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า?
ในเมื่อ ผู้อ่านคือผู้ที่อ่าน…ในขณะที่ผู้เขียน มีหน้าที่ให้ ผู้อ่าน อ่านมัน!

ขอใช้เวทีนี้ลองเริ่มเรื่องสั้นและจบในคราเดียวกับ “สูญสิ้นแห่งกาลเวลา”
เรื่องสั้นดิบๆ ไม่มีการวางโครงเรื่อง ไม่มีการแก้ไขอะไรใหม่..ไม่มีไอเดียก่อนหน้านี้…
เริ่มจากความว่างเปล่าของสมอง …และสองมือที่ทำหน้าที่พิมพ์ไป…
ภาษาดนตรีเรียกว่า ” Improvisation หรือ virtuoso”

—————————————————————————

ตอนนี้กี่โมงแล้ว? อุษราถามในขณะที่เธอกำลังปรับนาฬิกาของเธอให้ตรง
แดดเปรี้ยงกับลมร้อนที่พัดเข้ามาในรถเมล์ของวันจันทร์มันช่างเพิ่มความอบอ้าวซะจริง
“ขณะนี้เป็นเวลา..สิบสี่นาฬิกา สิบห้านาที” โตมรเอ่ยขึ้นและหัวเราะร่วน..
“เอาวินาทีด้วยสิ” อุษรา หยอกขณะที่ง่วนอยู่กับการหมุนกระดุมเล็กๆบนนาฬิกา..

ดังขึ้นอีกแล้วกับเสียงแตรที่มันประสานกันอย่างกับซิมโฟนีบนถนน…
ไม่ใช่คันสองคัน แต่ช่างเป็นอะไรที่สมานสามััคคีซะเหลือเกิน…
เพราะรถติดมากว่า สองชั่วโมงโดยขยับได้ทีละคืบของทากเท่านั้น..

“นี่เธอ..ลองเอาหัวเธอชะโงกออกไปเป็น navigator ให้ชั้นหน่อยซิ โตมร มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย
เดี๋ยวก็ไม่ทัน class พอดี..นี่ยังดีนะที่เราออกมากันก่อนเป็นค่อนวัน” อุษรา บ่นอุบ

โตมรทำตามอย่างที่พูดไม่มีผิดเพี้ยนลองชะโงกหน้าออกไปดู…ในขณะที่เสียงแตรรถดังไม่จบสิ้น..
“เออ..ไม่รู้ว่ะ..สงสัยต้องมีกล้องส่องทางไกลถึงจะมองเห็น…เธอลองดูมะเผื่อสายตาจะยาวกว่าเรา?”
“เฮ้ย…ว่าใครแก่วะ? ” อุษราพูดอย่างหาเรื่อง ทำให้โตมรหัวเราะชอบใจ

————————————————————————-

Smooth Jazz ดังออกมาด้วยแอร์เย็นฉ่ำ…..เครื่องยนต์เงียบอย่างรถยุโรป..
วิทย์กระดิกเท้าขณะที่มันไม่ได้ใช้งานมันบนถนนที่มีรถสตาร์ทเครื่องนิ่งๆเป็นหลายสิบหรือร้อย..
“ฮาโหล..มึงว่างมั้ย? ” เสียงลั่นไปตามสายให้อีกฟากหนึ่ง..
มึงเช็คให้กูหน่อยดิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับไอ่ถนนเส้นที่กูกำลังวิ่งอยู่วะ..แม่งนิ่งจนน้ำมันกูจะหมดถังแล้วเนี่ย..”
นิ่งไปสักพััก..
“เออๆๆๆ รู้แล้วโทรกลับมาหากูด้วยนะมึง ขอบใจมากเพื่อน”

————————————————————————-

ไม่มีข่าวใดๆ ไม่มีการขยับใดๆ ไม่เห็นแม้กระทั่งอุบัติเหตุ..ไม่มีต้นตอ..
สิ่งที่เห็นเป็นเพียงรถที่ติดยาว….และเสียงแตรที่ดังสลับกันไปมา…

ถ้าจะให้เหมือนหนังแล้ว…คงจะเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง..แผ่นดินไหว พายุ ระเบิด …ฯลฯ

————————

คนเริ่มออกมาจากรถ..
บางคนเดิน บางคนวิ่ง..
บางคนดับเครื่อง
บางคนเอาอะไรออกมากิน..
บางคนเลือกที่จะหลับ…
บางคนตะโกนโหวกเหวก..บางคนโทรหา จส.ร้อย..
..และอีกหลายๆคน

——————————————————————–

แต่ไม่..มันไม่เกิดอะไรขึ้น….และไม่มีอะไรเกิดขึ้น…นิ่งๆอยู่อย่างนั้น

รถก็ยังขยับอะไรไปไหนไม่ได้..
ไม่มีอุบัติเหตุร้ายแรง..ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆสูญเสียชีวิต…
ไม่มีระเบิด ไม่มีอุบัติภัย

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่  “เวลา”….มันขึ้เกียจเดินก็เท่านั้น…..

♦– เดอะ ทูธ –♦

—————————————————————————————————-

Share your thoughts with us!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s